pathfinder blog

2005-08-13 00:14:02 >> droga ku czystemu uczuciu... droga na szczyt

Nemisie... Ganda'Nemisie... otwórz oczy... prosze obudĽ się... - jej słowa stawały się coraz bardziej nerwowe - Nemisie dałam ci to czego chciałe¶... Nemisie! - krzyk ¶wietlistej postaci rozpływały się po kołysz±cych trawach tundry... - Nemisie... - powiedziała kobieta ze zrezygnowaniem - jej głos załamał się wypowiadaj±c jego imię... piękna jak brzask poranka, czysta jak krystaliczne Ľródło u stóp gór Piermontu... jej łzy spływaj±ce po policzku jak najczystszy eliksir prawdy i zrozumienia, jej oczy niczym skupiska niespełnionych marzeń, pragnień i rz±dz... to wszystko wołało "Abnisie"... mężczyzna słyszał jej słowa, chciał otworzyć oczy ale było co¶, co nie pozwalało mu tego zrobić, co¶ tak potwornie silnego, co¶ tak ponad niego... "Ganda'Nemisie, ¶pij, ¶pij Nemisie" usłyszał i uspokoił się, rozpoznał głos kobiety "¦pij, kochany"... Zasn±ł, poddał się dziwnemu pędowi w ciemno¶ć, nagle zapragnał całym sercem stać się z ni± jedno¶ci± - "¦pię królowo" - powiedział - "Nie martw się ja tylko ¶pię"... Łzy miarowo uderzały o skóre jego przedramienia, mglista sylwetka stawała się wyraĽniejasza z każd± sekund±, z każd± sekund± bez niego... zimno - to uczucie towarzyszyło jej cały czas - chłód w jej idealnych dłoniach powoli wraz z krwi± wędrował dalej i dalej, czasem kłuj±c delikatnie kolejne zakończenia nerwowe... ¶wiatło księżyca odbijało się od kropli nektaru który sił± wydzierał się jej oczom, jej łzy były coraz realnijsze, cała była realnijsza, ożyła, ze sfery marzeń swego stworcy, Nemisa, z jego snów i pró¶b do nieznanego stówrcy - ożyła... wzięła jego życie, jego siłę, zrodziła się z jego pragnienia, pragnienia istoty idealnej... załkała znów, na nowo lecz teraz czuła swe łzy, czuła powietrze, oddychała nim i napawała się tym pięknym pierwiastkiem dzięki któremu żył jej pan, jej władca, jej stwórca... - Mój dar Nemisie był niczym wobec twojego... niczym ponad to plugawe życie pełne goryczy i wyrzutów sumienia... niczym... niczym byłam, niczym jestem i w nico¶ci cię odnajdę... -
skomentuj (0)

2003-08-14 04:30:10 >> ... dar ...

Patrzyla na spiacego mezczyzne. Po jej bladych policzkach splywaly delikatne lzy. W swietle ksiezyca jej twarz wygladala jakby byla pokrya szlachetnymi kamieniami. Stala wsrod traw, tak rzeczywista, tak materialna choc zwiewna jak poranna mgla. Drzala. W jej oczach widac bylo strach i troske. "Oddalam ci czesc siebie... cos czego nie wolno mi bylo dac... docen ten dar... Abnis twa zguba moj aniele". Powoli oddalila sie od mezczyzny i rozplynela sie w wsrod stepowej roslinnosci.
skomentuj (7)

2003-08-12 05:10:14 >> ... sen ...

Kilka godzin trwala podroz nim Ganda'Nemis mogl spoczac obok ogniska. Byl wyczerpany upalem. Jak na jego 28 lat wyprawa ta byla nie malym wyzwaniem. Teraz odpoczywal ogrzewajac sie i patrzac na niebo. Ksiezyc blyszczal na niebie przez co oswietlal jasno rowniny pod Rhodes. "Dosc podziwiania swietlistych drog Nemisie" powiedzial w myslach "jutro czeka cie nowy szlak, gorski szlak, trudny szlak". Polozyl sie obok dogasajacych zdzbel uschnietej trawy. Tu na rowninie trudo o cos na opal a trawa nie na dlugo starcza. Zabezpieczywszy karabin owinal sie szczelnie kurtka i oparl glowe na plecaku. Strudzony calym dniem marszu blyskawicznie odplyna na szerokie wody oceanu snow... - Ganda'Nemisie - uslyszal glos - Ganda'Nemisie - powtorzyla ta sama osoba. Glos nalezal do kobiety. Wstal i rozejrzal sie do okola. - Wyjdz z ukrycia kimkolwiek jestes! - krzyknal. Nieopodal, sposord traw wylonila sie smukla kobieca sylwetka. Szla powoli jakby akcentujac kazdy krok i nadajac mu jakis niepowtarzaly urok. Staral sie dojrzec jej twarz lecz ona pomimo ostrego ksiezycowego swiatla pozostawala w ciemnosci. - Kim jestes ? - spytal stanowczym tonem. Prawa reka szukal karabinu opartego o plecak. - Ja ? - odrzekla kobieta. - A widzisz tu kogos innego - skwitowal ironicznie Nemis. - Jest nas wiele, wiele wiecej niz moglbys sobie wyobrazic... - wyszeptala - uwazaj na Erne czlowieku, nie daj sie zwiesc mitom, nie odmawiaj Abnis... zrob to dla swojego dobra, ocal swe zycie - powiedziawszy to kobieta zblizyla sie do niego. Ujrzal jej twarz, jej piekna twarz. Czarne wlosy splywaly wzdluz twarzy i zalotnie ocieraly sie koncowkami o jej nagie ramiona. Oczy wyrazaly stanowczosc i cos czego nie rozumial... troske? Usta pozostawala caly czas zamkniete a ich ksztalt wydawal sie byc idealny. Zblizyla je do jego twarzy. Nemis oczarowany pieknem kobiety przestal szukac broni. Stal i patrzyl. Patrzyl. Usmiechnela sie lekko do niego by po chwili zblizyc swe usta i obdarowac go delikatnym pocalunkiem. Cos dziwnego przeszlo przez cale jego cialo, cos czego nigdy nie czul. - Bezpiecznego szlaku Ganda'Nemisie - powiedziala kobieta i delikatnie jak mgielka odleciala wraz z delikatnym nocnym wiatrem... Zachlysnal sie powietrzem. Siedzial obok dogasajacych traw a wokol nikogo nie bylo. Rozejrzal sie uwaznie. Nic. "Sen?" spytal sam siebie. "zguba dzieki Abnis?" powtorzyl zdziwiony. Spojrzal na ksiezyc. Byl jeszcze wysoko. "Spij Nemisie, jutro czeka cie rownie ciezki dzien" polozyl sie ostroznie na ziemi. Zamknal oczy. -Moj demon... on... ona kroczy tuz zamna - Trawy ugiely sie pod mocniejszym podmuchem mroznego gorskiego powietrza.
skomentuj (1)